Στο ενδιαφέρον άρθρο του, "Η ειρήνη στη Μ. Ανατολή και η τύχη των Κούρδων" (Καθημερινή, 23 Σεπτεμβρίου), ο κ. Γ. Χρυσάφης κάνει στην αρχή μια αναφορά στο Ισραήλ, του οποίου, λεει, η "εδαφική κυριαρχία επεκτάθηκε με σειρά πολέμων και αποικισμών". Δίνεται ίσως έτσι η εντύπωση πως η επέκταση αυτή ήταν αποτέλεσμα κατακτητικών πρωτοβουλιών του Ισραήλ. Όμως τα πράγματα δεν έχουν, νομίζω, έτσι.
Όταν, τέλη Νοεμβρίου 1947, ο ΟΗΕ δημιούργησε το Ισραήλ, χαράζοντας στην Παλαιστίνη ένα άκρως αμφίβολης βιωσιμότητας κρατίδιο, -ένα κυριολεκτικά διάτρητο χαρτογραφικό ράκος για τα περισωθέντα ράκη μιας μονίμως κατατρεγμένης φυλής- έπεσαν πάνω του για να το εξοντώσουν όλοι οι Άραβες της περιοχής.
Η φανατικά ανυποχώρητη απόφαση να ρίξουν τους Εβραίους στη θάλασσα υπήρξε έκτοτε ο αμετακίνητος και δηλωμένος στόχος σύμπαντος του αραβικού κόσμου. Με εξαίρεση τον πόλεμο του Ιουνίου 1967, όπου το Ισραήλ πρόλαβε και χτύπησε πρώτο τον απειλητικό κλοιό των συγκεντρωμένων αραβικών δυνάμεων, τόσο οι αρχικές πολύμηνες εχθροπραξίες του 1948, όσο και ο πόλεμος του Οκτωβρίου 1973 ξεκίνησαν με πολυμέτωπη επίθεση των ομόρων αραβικών κρατών. Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες αυτές απόπειρες, το εγχείρημα δεν επέτυχε και μάλιστα είχε αντίθετα από τα προσδοκώμενα από τους Αραβες αποτελέσματα. Οι λόγοι ερμηνεύονται συνήθως ανάλογα με τις συναισθηματικές προκαταλήψεις του καθενός.
Όλα αυτά όμως οδήγησαν στην προσφυγιά μυριάδες δυστυχισμένων ανθρώπων και από τα δύο μέρη Συστηματικά διεκτραγωδείται η δυστυχία των Παλαιστινίων προσφύγων. Όμως δεν αναφέρεται καθόλου η αντίστοιχη περίπτωση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ξεριζωμένων Εβραίων, που οι Άραβες έδιωξαν μετά το 1948 από ανθούσες προαιώνιες εστίες, από τον Ατλαντικό ως τον Περσικό Κόλπο και από τη Συρία ως την Υεμένη. Εστίες, που οι περισσότερες υπήρχαν και πριν από τον ερχομό των Αράβων κατακτητών τον 7ο αιώνα. Κι αυτό, γιατί το Ισραήλ απορρόφησε και αποκατάστησε γρήγορα τους δικούς του πρόσφυγες στον ελάχιστο χώρο που διαθέτει.
Αντιθέτως, ο αραβικός κόσμος, απέραντος σε έκταση και με τον πλούτο μεγίστων αποθεμάτων πετρελαίου, δεν μπόρεσε, ή μάλλον δε θέλησε να δώσει λύση στο πρόβλημα των «αδελφών» Παλαιστινίων προσφύγων, προτιμώντας τη μονιμοποίηση των παλαιστινιακών γκέτο, επειδή αυτά προσέφεραν μοχλούς · άσκησης πολιτικής, συχνά μεγαλοπράγμονος και τυχοδιωκτικής, προς παράκαμψη και συγκάλυψη εσωτερικών αδιεξόδων. Το αποτέλεσμα ήταν η απελπισμένη καταφυγή των Παλαιστινίων στην τυφλή τρομοκρατία με τα τόσα αθώα θύματα της.
Αυτά, ως αναγκαίος, νομίζω, αντίλογος στον επί του θέματος μονόλογο, τον οποίο συνήθως ακούμε. Ας ελπίσουμε πως η πρόσφατη ιστορική χειραψία θα μπορέσει τελικά να κλείσει αυτό το θλιβερό κεφάλαιο, μεταθέτοντάς το στο χώρο του ιστορικού παρελθόντος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου