Στη χώρα μας δεν παρατηρήθηκε ο δηλητηριώδης αντισημιτισμός, ο οποίος σημάδεψε το πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν πολλών άλλων «πολιτισμένων» χωρών. Σε φωτεινή αντίθεση με την εκκωφαντική σιγή του προκαθήμενου του ετέρου μεγάλου δόγματος της Δύσης, ο επιβλητικός αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, αψηφώντας τις όποιες συνέπειες, απηύθυνε επιστολή έντονης διαμαρτυρίας στον Γερμανό διοικητή των δυνάμεων κατοχής για τις συλλήψεις των Εβραίων, Ελλήνων -όπως όλοι- πολιτών, καθώς ετόνιζε.
Ο επίσκοπος Ζακύνθου επίσης προστάτεψε τους Εβραίους της νήσου. Αλλά και πολλές ελληνικές οικογένειες, με κίνδυνο της ζωής των μελών τους, έκρυψαν Εβραίους στην κατοχή και άλλοι τους βοήθησαν να γλιτώσουν στο αντάρτικο των βουνών. Αυτά, παρόλο ότι υπήρξαν, όπως θυμάμαι παιδί (πριν από οκτώ σχεδόν δεκαετίες), κάποια, ψήγματα υποδόριας λαϊκής αντιεβραϊκής άπωσης, στηριζόμενης σε δοξασίες μυστηριακών θυσιών χριστιανοπαίδων, κατάλοιπο προφανώς μεσαιωνικής στοχευμένης μισαλλοδοξίας. Αυτό το υφέρπον αρνητικό κλίμα έφθανε, πιθανότατα μέσω του οικιακού προσωπικού, μέχρι των ανωτέρω κοινωνικών στρωμάτων. Ενδεικτικό το επεισόδιο στον θαυμάσιο «Τρελαντώνη» της Πηνελόπης Δέλτα, όπου τα παιδιά πέφτουν από τα σύννεφα με την αποκάλυψη πως ο Χριστός ήταν Εβραίος. Πράγμα φυσικό, όταν συντηρείται ως επτασφράγιστο μυστικό το γεγονός ότι ο χριστιανισμός ξεκίνησε ως ιουδαϊκή αίρεση και ότι οι πρώτοι χριστιανοί ήταν Εβραίοι.
Πολλοί (δεν είναι του παρόντος), οι λόγοι της επαμφοτερίζουσας στάσης του χριστιανισμού έναντι του ιουδαϊσμού. Αφενός κράτησε ολόκληρη την εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, με όλες τις αναφορές στην ιδιαιτερότητα των Εβραίων -που φαίνεται να ενοχλούν κάποιους υπερέλληνες, λησμονούντες ανάλογες ημέτερες εθνοκεντρικές αντιστοιχίες- αφετέρου προσπάθησε ποικιλοτρόπως να αποστασιοποιηθεί από αυτόν με την εμβληματική χρησιμοποίηση (στις γραφές, τα τροπάρια) του Ιούδα, υπαινικτικά ταυτιζόμενου με τον ιουδαϊσμό και την αιώνια συλλήβδην ενοχή του για τη σταύρωση του Ιησού. Δεν αποκλείεται εδώ να εντάσσεται και η απομάκρυνση από τον αμιγή ιουδαϊκό μονοθεϊσμό μέσω του τριαδικού δόγματος και των συνακόλουθων δυσθεώρητων νοηματικών ακροβασιών που ταλαιπώρησαν οικουμενικές συνόδους. Ίσως, αυτά, καθώς και κάποια άλλα δύσκολα αποδεκτά δόγματα, όπως η εκ γενετής «αμαρτία» του ανθρώπου, που βαρύνει ακόμη και τα αβάπτιστα νήπια(!), υπέσκαψαν τις αντιστάσεις του χριστιανισμού ευρυτάτων περιοχών, έναντι του επελαύνοντος απλοϊκού μονοθεϊστικού Ισλάμ.
Συμπερασματικά και με αφορμή την πρόσφατη δίκη, πιστεύω ότι ο συντριπτικός όγκος των Ελλήνων δεν κινδυνεύει να παρασυρθεί από τις έωλες ιδέες των θαυμαστών του χιτλερικού Mein Kampf. Αλγεινή πάντως εντύπωση προκαλεί η από δικανικής καθέδρας παραδοχή σήμερα(!) ως «επιστημονικών» των παλαιάς κοπής εξημμένων φυλογενετικών φαντασιώσεων, οι όποιες οδήγησαν σε πρωτοφανή πολιτισμική καταστροφή και θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
